Nou het begon allemaal vlak na de bevalling. Mijn man was niet meer hetzelfde, maar dan ook echt totaal niet. We hadden meer ruzie, er kon geen kus meer van af op de momenten dat het wel goed ging. Een weekend weg hielp niet. Opeens was hij helemaal veranderd. Het was niet meer dezelfde persoon als eerst. Hij vertelde me dat ik een slechte moeder was, terwijl mijn enige taak nog was om voor Jelani te zorgen. Alles doe ik voor mijn mooie kleine man.
Zo ongeveer 4 weken oud was Jelani toen ik een middag was weg geweest met een vriendin en haar dochtertje. Ik kwam thuis en trof boven in bed mijn man aan met een collega. Verstijfd stond ik in de deuropening. Zo druk waren ze met elkaar bezig dat die @!&$^#^!^@! me niet eens zag staan. Aan het eind van de gang hoorde ik Jelani huilen. WAAR ben je dan in godsnaam mee bezig?! Je hebt je zoontje, die laat je huilen terwijl jij zo nodig je !@# in een ander moet stoppen???? Ik heb mijn zoontje gepakt, zijn tas gepakt en ben weg gegaan. Van het geluid van de deur schrokken ze blijkbaar wel dat mijn man de gang op kwam gerend. Normaal zie je het in films altijd maar hier komt het: hij zei en ik citeer: 'Het was niet wat je denkt lieverd'.. Het was niet wat ik denk NEE het was wel wat ik had gezien!!! Want wat ik dacht was dat kan niet, dit is niet gebeurd. Je houdt toch van mij? En je zoontje? Hoe lang ga je al vreemd? Al die signalen en zijn rare gedrag.. Nu weet ik waar het vandaan kwam. Ook tijdens mijn zwangerschap. 'Ik ben even een boodschap doen, tot zo'.. Ah fijn 4 uur later is hij nog steeds niet thuis! Ben ik nou zo naief geweest? Ben ik nou zo dom? Het was mijn huis, mijn thuis. Ik ben nu gedwongen om ergens anders te gaan wonen. Heb inmiddels woonruimte maar moet hier in mijn eentje huur betalen. Ik ben gedwongen om te gaan werken en mijn zoontje van bijna 2 maanden achter te laten bij iemand anders. Mijn hart is gebroken, gebroken. Ik moet dit van me af schrijven. Ik ken hier verder niemand dus het is makkelijk om zo te vertellen. Ik weet niet meer hoe ik verder moet. Ik red het wel maar de man waar ik met heel mijn hart van hield heeft me bedrogen. De man waarvan ik dacht dat hij altijd eerlijk was, er voor me was. Hij was er ook altijd, altijd.. Ik snap het niet. Wat heb ik dan fout gedaan? Veel, weinig, niks? Zoveel vragen maar alles blijft onbeantwoord.
En het ergste is, is dat mijn toekomstig ex-man ook nog probeerd om te volledige voogdij over onze zoon te krijgen. WAT?? Iemand die zo onbetrouwbaar is, iemand die zijn zoon laat huilen terwijl hij druk bezig is met zijn collega in de slaapkamer? NEE, over mijn lijk dat zo iemand mijn kind gaat opvoeden!!
Nou ik ben mijn verhaal een beetje kwijt. Bedankt voor het lezen dames..
reacties (0)